Afgelopen week heb ik voor de 4e keer ”De terugkeer van Bonanza” van Herman Brusselmans gelezen. Dit is het allerleukste boek dat ik ken. Het kwam uit in 1995 en beschrijft de avonturen van Guggenheimer, onafhankelijk televisieproducent in de tijd van de opkomst van de Vlaamse commerciële televisie. Guggenheimer is een niets ontziende yup en heeft een grote droom: hij wil de Vlaamse versie van Bonanza op het scherm krijgen. Hij wordt hierbij bedoeld en onbedoeld tegengewerkt en geholpen door concurrenten en collega’s.
De dialogen in het boek zorgen ervoor dat ik regelmatig hardop moet lachen. Zo is er de scene waarin Guggenheimer een collega producent bezoekt die door een auto-ongeluk zwaar gewond in het ziekenhuis is beland en nauwelijks kan praten:
‘Zeg Bauwens, ik denk aan iets. Op het moment dat je verongelukte reed je , met Versluis, naar Brussel. Wat ging je daar doen, in Brussel?’
”Naar de hoe… de hoe… de hoe…”
‘Naar the Who? Die zijn toch allang opgesplitst, man?’
”De hoe…, de hoe…, de hoe…..,”.
‘Keith Moon is straks twintig jaar dood en Roger Daltrey is al solo sinds de jaren tachtig! Met weinig succes overigens…’
”De hoe…., de hoe…., de hoe….”.
‘Daarbij, wat zouden The Who ’s middags gaan optreden in Brussel? Jullie zijn toch ’s middags verongelukt? Of reden jullie ’s middags al weg voor het concert van ’s avonds? Om een goede parking te vinden. Daar kan ik je geen onge….’
”DE HOEREN!”